Wykorzystujemy pliki cookies do poprawnego działania serwisu internetowego, oraz ulepszania jego funkcjonowania. Można zablokować zapisywanie cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki internetowej.
Data publikacji: 01.03.2012 A A A
Czy odróżnisz konserwę od karmy dla psów?
MATERIAŁY PRASOWE
Materiały organizatora. Fot. Grzegorz Ziemiański

Klasyczny dramat Mrożka znów na scenie! Polski inteligent chętnie opisuje inne klasy społeczne, nie daje im dojść do głosu i nie chce wpuszczać ich do swoich bibliotek i na swoje mieszczańskie sceny… Czy i tym razem tak będzie? Zobacz konfrontację aktora z inkasentem gazowym 1, 2, 3 i 4 marca o 19.00 na deskach Teatru Łaźnia Nowa w Krakowie.


Kim są bohaterowie „Emigrantów” w czasach szybkich pieniędzy, dynamicznych karier, otwartych granic? Czy zdeterminowane pochodzeniem losy ludzkie mogą się dogadać tylko z własnymi odbiciami? Mrożkowski inteligent nie ma skutecznych narzędzi do rozczytywania dzisiejszej rzeczywistości, tak samo jak nie ma ich jego partner. Zresztą, kto je ma? (Może dysponujemy nimi tylko czasami? Na chwilę?) Kto ma wiedzę, ten ma władzę, ale w jakim świecie żyjemy, jeśli jest to wiedza sprzed dekady? Narzędzia do rozczytywania rzeczywistości zużywają się szybciej niż tenisówki. Mrożkowscy „Emigranci” prezentują pozorny projekt porozumienia, a zarazem autentyczną wiarę w jego brak. Język braku kompromisu, zwłaszcza po stronie inteligenta, udaje dialektyczne intencje, drażni, prowokuje, by go demaskować, żeby z nim walczyć, żeby nowe projekty tworzyć w opozycji do niego.

 

Spektakl jest próbą zbadania języka sankcjonującego brak autentycznego dialogu. Wiktor Rubin przygląda się językowi inteligencji dzierżącej władzę nad znaczeniami, symbolami, nazewnictwem. Językowi mówiącemu z piedestału, mającemu monopol na rację i wiedzę z nieco już przegnitymi korzeniami. Polski inteligent ochoczo opisując inne klasy społeczne, nie daje im dojść do głosu, nie widzi potrzeby, by wpuścić je do swoich bibliotek i na swoje mieszczańskie sceny. Chyba, że w roli swojego narzędzia, snując marzenia o wspólnym poświęceniu w imię sprawy narodowej. A gdyby pomieszać języki przypisane przez tradycję do określonych ról społecznych, zaprosić nowe słowa, wypracować wspólne kody, bez podziału na role? Każdy może grać każdego, być każdym. W teatrze być znaczy grać, a może nie tylko w teatrze? Wejść w czyjąś skórę, posmakować czyjegoś położenia lub poniżenia. Czy taka zamiana ról może być polem budowania wspólnego? Czy ma szansę być drogą do równości? Czy żonglując i bawiąc się rolami mamy szansę spotkać się poza nimi?

Podziel się treścią artykułu z innymi:
Wyślij e-mail
KOMENTARZE (0)
Brak komentarzy
PODOBNE TEMATY
„WYKRYWACZ KŁAMSTW" – JUBILEUSZOWA SZTUKA ANNY GORNOSTAJ!
W tym roku Dyrektor warszawskiego Teatru Capitol, Anna Gornostaj, ...
"Hamlet" na 70-lecie Teatru Dramatycznego
Rok 2019 będzie dla Teatru Dramatycznego m.st. Warszawy rokiem ...
Agnieszka Przepiórska w monodramie "Tato nie wraca"
Na warszawskiej i ogólnopolskiej mapie teatralnej pojawi się ...